Ηρωίδες στα Superhero Comics

Θέλω καιρό να γράψω για τον τρόπο που ζωγραφίζονται οι γυναίκες στα mainstream comics. Αγαπώ τα κομικς, είναι μορφή τέχνης που έχει εδώ και καιρό αναγνωριστεί.

Πλην όμως, από φεμινιστικής απόψεως, οι ζωγραφιές συχνά δεν αντέχονται. Παρόλο που έχουμε πλέον αξιοπρεπείς γυναίκες χαρακτήρες στα comics, (και lgbt χαρακτήρες) στα σενάρια, παρόλο που οι γυναίκες αναγνώστριες είναι συγκρίσιμες με τους άντρες αναγνώστες (και -ξανά- μεγάλο μέρος των εφήβων αναγνωστών κομικς είναι lgbt ) οι εικονογράφοι δεν έχουν μπει στον 21ο αιώνα.

Ιδού μερικοί άνθρωποι που σχολιάζουν καίρια το ζήτημα.

Ο συγγραφέας Jim Hines:
http://jimhines.livejournal.com/612200.html

και μέσω αυτού, μια contortionist (ευλύγιστη ακροβάτις) που λέει οτι δε μπορεί ούτε με προσπάθεια να αντιγράψει τις πόζες που παίρνουν οι γυναίκες στα κομικς για την πλάκα τους (κοινώς: να φαίνεται βυζί ΚΑΙ κώλος ταυτόχρονα, παρόλο που αυτό σημαίνει τόσο συστραμμένη σπονδυλική στήλη που θα έσπαγε):


http://justsayins.tumblr.com/post/14957660366/this-needs-to-stop-and-let-me-tell-you-why

Γυναικείες πόζες ξαναζωγραφισμένες με αντρικά σώματα:
http://rosalarian.tumblr.com/post/2325861377/dressed-to-kill
http://mistressofmuses.tumblr.com/post/13435028137/sixty-seven-littlepunkryo-the-original

Προφανώς είναι μικρές φωνές, και δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του φεμινισμού σήμερα,
αλλά

1. αφενός τσατίζει εμάς που αγαπάμε τα κομικς,
2. αφετέρου, εκπαιδεύει τους/τις αναγνώστριες να πιστεύουν στο έμφυλο διπολο, να πιστεύουν οτι άλλο άντρας και άλλο γυναίκα, να πιστεύουν ότι οι άντρες χρειάζεται απλά να είναι δυναμικοί, ενώ οι γυναίκες οφείλουν να ειναι δυναμικές ΚΑΙ να στέκονται σε "σέξι" πόζες (που συχνά δεν ειναι καν σεξι, αλλά οδυνηρές ή και μη-πραγματοποιήσιμες από το ανθρώπινο μυοσκελετικό σύστημα ) και
3. αντικατοπτρίζει την ποπ κουλτούρα μας με μεγάλη ακρίβεια. Το ίδιο γίνεται και στα υπόλοιπα media που καταναλώνουμε - με τη διαφορά ίσως ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες γυναίκες χαρακτήρες στα comics, και έτσι η διαφορετική αντιμετώπισή τους 'χτυπάει' περισσότερο.

 

vs

 

vs

Προεδρευομένη απολυταρχία

Ζήτωσαν οι τεχνοκράτες, η καταστολή, η ελπίδα κατασκευασμένη απ'τις τηλεοράσεις και η Βούλα της Εκκλησίας!

Αμήν.

"Το Δόγμα του Σοκ" της Ναόμι Κλάιν

 Το ντοκυμαντέρ που παρατίθεται είναι βασισμένο στο βιβλίο της Καναδής ακτιβίστριας Ναόμι Κλαίν, "Το Δόγμα του Σοκ". Αφορά τον τρόπο με τον οποίο προωθούνται νεοφιλεέυθερες μεταρυθμίσεις, τα τελευταία 30 χρόνια, παγκοσμίως, βασισμενες στις ιδέες του Milton Friedman και της λεγόμενης "(οικονομικής) σχολής του Σικάγου".


link

Μια κριτική παρέμβαση στο Pride

Το δικό μας όραμα δεν χωρά σ' ένα καθεστωτικό, περιφρουρούμενο κι εμπορευματοποιημένο Athens pride. Ονειρευόμαστε και διεκδικούμε ένα lgbtq φεστιβάλ το οποίο περιλαμβάνει αρρενωπούς και αρρενωπές, θηλυκούς και θηλυκές, πούστηδες,  λεσβίες, τρανς άντρες και τρανς γυναίκες, μετανάστριες και πρόσφυγες (γιατί είδατε πόσο φοβήθηκαν οι lgbt αστοί όταν διάβασαν την υποτιθέμενη μουσουλμανική απειλή που κατασκεύασαν τα φασιστοblogs) και όλες τις διαφορετικότητες.

Δε θέλουμε ένα Athens Pride το οποίο θα ικανοποιηθεί και θα πάει πίσω στα σπίτια του αν τυχόν αύριο ψηφιστεί γάμος ομοφύλων ζευγαριών. Δε θέλουμε ένα Athens Pride που επιβραβεύει την ομοκανονικότητα, που αναπαράγει Κυρίαρχο Λόγο για τα φύλα και τα Σώματα, που υποννοεί μόνο έναν τρόπο να είσαι πούστης ή λεσβία, έναν τρόπο να είσαι άντρας και έναν τρόπο να είσαι γυναίκα.

Αξιώνουμε πολιτισμό ανοχής. Ονειρευόμαστε να μη μας ενοχλούν όταν φιλιόμαστε ή κρατάμε χέρι στο δρόμο. Να μην απειλούμαστε με βία επειδή το φύλο μας ή το χρώμα μας ή το ντύσιμό μας θεωρούνται αξιόποινα. Να μην αρνούνται να μας προσλάβουν επειδή είμαστε ή φαινόμαστε ανώμαλες/οι. Να μη θεωρείται «πρόκληση» να είμαστε ορατοί/εςς ως λεσβίες,  πουστάρες, τρανς άντρες ή τρανς γυναίκες. Να μη θεωρείται η προσωπικότητά μας ένα «διορθώσιμο καπρίτσιο» απ’τις οικογένειες και τα σχολεία, να μην εξαπολύονται λόγοι μίσους από παπάδες, ψυχιάτρους και πολιτικούς, να μη γινόμαστε θέαμα στα αδηφάγα κανάλια της σάπιας ετεροκανονικότητας τους. Στα gay dating sites να μη γράφουν ΟΛΑ τα  προφίλ: "φαλακροί, χοντροί, θηλυπρεπείς να μην ενοχλούν"

Δε θέλουμε ένα lgbt κίνημα που δε μπορεί να δει πέρα απ'τη μύτη του και γλείφει το Κράτος για μερικά ψίχουλα θεσμικής κατοχύρωσης, ακόμα κι αν  αυτό το ίδιο κράτος έχει βουλιάξει έναν ολόκληρο λαό σε βαθιά σκατά. Ναι, να πάρουμε απ'τα χέρια του Κράτους όσες περισσότερες θεσμικές ελευθερίες μπορούμε! Αλλά δε θα φτάσουμε να το ευγνωμονούμε επειδή μετά από χρόνια πολιτικού αγώνα μόλις και μετά βίας αναγνωρίζει οτι δικαιούμαστε να υπάρχουμε.

Η κρίση της ελληνικής κοινωνίας, η φτώχεια και η απογοήτευση, έχουν εντείνει τους ρατσισμούς σε σημείο που ακόμα και από ελευθεριακούς ανθρώπους ακούς πλέον "εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ θες να μιλήσεις για το δικαίωμα των τρανς να κόβουν τα αρχίδια τους και τα βυζιά τους, και το δικαίωμα των gay και των λεσβιών να φιλιούνται στο δρόμο". Ε, κι όμως, είναι ανάγκη  και δικαίωμα και διεκδίκηση, όχι μόνο θεσμική αλλά και πολιτική και κοινωνική. Στην κοινωνική και οικονομική ζούγκλα που μας ετοιμάζουν οι νεοφιλελεύθεροι μνημονιακοί φωστήρες, όλοι οι απλοί άνθρωποι θα είμαστε αναλώσιμοι. Και οι lgbtq απλοί άνθρωποι, θα είμαστε ακόμα πιο αναλώσιμοι από τους άλλους απλούς ανθρώπους.

Πετάξτε την αιγίδα του Καμίνη και τη σφραγίδα Τουρισμού του ΕΟΤ και συντονιστείτε με τις αγανακτισμένες και τους αγανακτισμένους. Το Athens Pride είναι  περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φορά μια αφορμή για διεκδίκηση, κοινωνική και πολιτική, δεν είναι επινίκεια γιορτή. Το χρειαζόμαστε, δε θα το αφήσουμε στη μοίρα του και χωρίς κριτική.

Κάτω η χουντα του μνημονίου. Σπάστε τους ρατσισμούς.
Περήφανες/Περήφανοι και Αγανακτισμένοι/Αγανακτισμένες

queertrans.espiv.net

και λίγη ομοφοβία, γιατί είχε καιρό να μας τύχει

Το απόγευμα έπινα καφέ με την κοπέλα μου και τον κολλητό μας σε ένα μαγαζί στην καλλιδρομίου. Ο φίλος μας πήγε για τσιγάρα κι εμείς φιληθήκαμε. Η σερβιτόρα/ιδιοκτήτρια (εικάζω ότι είναι ιδιοκτήτρια λόγω ηλικίας, ναι το ξέρω ότι είναι ageist στερεότυπο αυτό) ήρθε και μας δήλωσε απειλητικά ότι "Κορίτσια, μαζεμένες θα είστε στο μαγαζί" και συμπλήρωσε "Σοβαρά Μιλάω".

Ένιωσα εντελώς γυμνάσιο. Σαν να μου τη λέει ο γυμνασιάρχης. Πολύ μουδιασμένη.
Πληρώσαμε και φύγαμε. Αυτό.

Γαμώ το μουνί μου δηλαδή.
Νιώθω και τη ντροπή του ότι δεν απάντησα. Νιώθω και οτι έχω το δίκιο με το μέρος μου, αλλά δεν πρόκειται να το παραδεχτεί ποτέ η τύπισσα. Νιώθω και το στίγμα του "τα στρέιτ ζευγάρια τα αφήνουμε, εσείς δεν είστε στρέιτ ζευγάρι, είστε κατώτερες, έχουμε δικαίωμα να σας κάνουμε να νιώθετε άσχημα".

σκατά.

ποιές ανθρώπινες ανάγκες;

Επειδή καμιά φορά ακούω ότι κάποιες ανάγκες είναι ανθρώπινες, και ίσως είναι πολύ επιθετικό να απαιτούμε την καταπίεσή τους. Για παράδειγμα αν κάποια/ος επιχειρηματολογεί: "ε δε μπορώ να βλέπω πούστηδες να φιλιούνται στο δρόμο". Γιατί να τον/την καταπιέσω να νιώθει ανοχή; Τί, θα του/της αφαιρέσω και το δικαίωμα να εκφράζεται στην τελική; Όσο θέλει θα κράζει, όποιον θέλει.
Με το οποίο συμφωνώ. Ελευθερία λόγου έχουμε. Μ'αυτό που δε συμφωνώ είναι οτι η ανάγκη του/της να κράξει είναι πιο σημαντική από την ανάγκη ενός/μιας άλλης να είναι η εαυτή της, να αυτοπραγματώνεται, να ζει όπως στο κέρατο θέλει, απ'τη στιγμή που δεν ενοχλεί. Και διαφωνώ ότι η "ενόχληση" που νιώθει ένας/μια ομοφοβικός/τρανσφοβική/ρατσίστρια/whatever προκαλείται από τη λεσβία, τον πούστη, τη γυναίκα με αναπηρία, κλπ. Προκαλείται απ'το κεφάλι των ρατσιστών, και είναι δικό τ@ς πρόβλημα, όχι δικό μας.
_________________


Με ενοχλεί που θεωρούμε ότι κάποιες συμπεριφορές είναι αδιόρθωτες, οι άντρες πάντα θα < insert description >, οι γυναίκες πάντα θα < insert description > , και τέλος.
Εννοώ, οκ, πιθανόν να είναι κάποιες συμπεριφορές στα γονίδια. Το ξέρουμε; Έχει ποτέ στην ιστορία σταματήσει η κατήχηση από πριν καν γεννηθείς, που σου λέει "υπάρχουν 2 φύλα, οι άντρακλες και οι γυναικούλες"; Όχι.

Και παρόλη την κατήχηση, πόσος κόσμος έχει αρχίσει να νιώθει άβολα σ'αυτούς τους ρόλους; Και πόσος περισσότερος κόσμος θα ένιωθε πιο άνετα να το εκφράσει, αν ήταν οι ίδιοι και το περιβάλλον τους πιο χαλαρά;

Παράδειγμα στα ροζ τηλέφωνα που δούλευα. Με έπαιρναν περίπου 50 διαφορετικοί άντρες κάθε μέρα (αυτοί που ήταν μόνιμοι πελάτες ξεχώριζαν, γιατί ζητούσαν την ίδια, και γιατί τους καταλαβαίνεις, λένε ακριβώς τα ίδια λόγια). Δούλευα εκεί 2 μήνες, 6 μέρες την εβδομάδα. Δεν υπήρχε ούτε ένας που να μη φαντασιώνεται δάχτυλο στον κώλο του, ούτε ένας που να μην το ζήτησε. Εκτός από τους 3-4 που έπαιρναν για ανθρώπινη συντροφιά και δεν ήθελαν να τους βοηθήσεις να μαλακιστούν, και τους 5-10 που ήθελαν σκληρές bdsm φαντασιώσεις στις οποίες τους πονάς ή σε πονάνε. Όσοι ήταν αρκετά ευγενικοί ώστε να συνεχίσουν να μου μιλάνε μετά το χύσιμο, τους πήγαινα την κουβέντα προς το γιατί δεν το λένε στη γκόμενα/γυναίκα τους, αφού είναι φυσικό και φυσιολογικό, και γίνεται συναινετικά. Το 100% απαντούσε ότι δεν επικοινωνούνε, ή οτι φοβούνται απόρριψη.
Οι ίδιοι τύποι σε συζητήσεις με φίλους δε θα το παραδέχονταν ποτέ, γιατί είναι ανασφαλείς για τη σεξουαλικότητά τους. Μερικοί μου ξεκαθάριζαν βιαστικά και φοβισμένα ότι δεν είναι πούστηδες.

Αυτές οι άμυνες και οι ανασφάλειες δε φαίνονται προς τα έξω. Προς τα έξω φαίνεται ένας τύπος που επιτελεί αρρενωπότητα του χειρίστου είδους. Δεν πρέπει να μπερδεύουμε, λέω εγώ τώρα, την κοινωνική πίεση που κάνει τον κόσμο υποκριτή, και τις πραγματικές του επιθυμίες (κάποιες απ'τις οποίες είμαι σίγουρη ότι δεν παραδέχονταν ούτε καν σε μια phone sex operator, παρόλη την ασφάλεια του ότι είναι γυναίκα-άρα μη απειλητική- και του ότι το τηλεφώνημα είναι ανώνυμο)

(Για την ακρίβεια, ένιωθα και νιώθω μεγάλη συμπάθεια για την καταπίεση που υφίστανται οι άνθρωποι που επιτελούν αρρενωπότητες, από κάποια είδη αρρενωπότητας. Από τους ίδιους τους εαυτούς τους ή από τους φίλους/φίλες τους. Και ακόμα μεγαλύτερη συμπάθεια, γιατί δεν κατανοούν οτι το φύλο που νιώθουν και εφράζουν δεν είναι άρρηκτα δεμένο με μάτσο, επιθετικές και αυτο-δυναστικές συμπεριφορές. Το υπέστην κι εγώ στο λύκειο, όταν αρνιόμουν να μιλήσω για τα κορίτσια ως τρόπαια (αυτή τη γάμησα, αυτή την έχει πάρει όλο το σχολείο κλπ). Ήμουν, κατά κοινή ομολογία, αδερφή, και όχι με την έννοια του ότι είμαι αγόρι που του αρέσουν αγόρια, γιατί είχα σχέση με ένα κορίτσι εκείνο τον καιρό, αλλά με την έννοια του κοινωνικού αποκλεισμού, άντε απο εκεί που αρνείσαι τους κοινούς μας κώδικες, δε σε παίζουμε. Εξίσου δε με έπαιζαν και τα κορίτσια, γιατί όσο κι αν ήθελα να ασπαστώ τους κοινούς τους κώδικες, ήταν αδύνατο απ'τη στιγμή που δεν έμοιαζα με κορίτσι. Κλείνει η παρένθεση.)

Παράδειγμα νούμερο δύο, τα σάιτ γκέι γνωριμιών: άπειροι άντρες (περίπου 1000 είναι online ανά πάσα στιγμή στην αθήνα) μπαίνουν ψάχνοντας να γαμηθούν/γαμήσουν άντρες. Πόσοι από αυτούς ΔΕΝ έχουν στο προφίλ τους κάποιο ομοφοβικό disclosure? Ελάχιστοι. Οι περισσότεροι δηλαδή γράφουν "εγώ είμαι άντρας αληθινός, όχι γιαλαντζί", "ψάχνω αληθινό άντρα, όχι θηλυπρεπή", κλπ. Ώπα ρε μεγάλε! Αφού γαμιέσαι με άντρες, τί σε βοηθάει η ανασφάλεια και η φοβικότητα; Για να μην πούμε για την επαρχία, όπου η ίδια αναλογικά μερίδα αντρών ψάχνεται για σεξ με άντρες, αλλά τα πράγματα είναι απείρως πιο κρυφά και η υπερδιόρθωση φτάνει σε σημεία "με είπες πούστη ρε; θα σε σκοτώσω". Στο Ηράκλειο Κρήτης που μεγάλωσα, δεν υπήρχαν γκέι πουθενά ανοιχτά, και οι λεσβίες που γνώρισα ήταν τόσο πολύ στη ντουλάπα που είχαν για συνθηματικό "αυτή είναι η... <παύση γεμάτη νόημα> ξαδέρφη μου" αντί για "να σου γνωρίσω τη γκόμενά μου".

Αυτό που λέω είναι ότι μας έχουν μείνει κοινωνικά αντανακλαστικά του παρελθόντος (σχετικά με το φύλο και τη σεξουαλικότητα) τα οποία είναι ενάντια στην επιβίωσή μας, είναι counter-evolutionary. Ας τα πούμε με το όνομά τους λοιπόν: απολιθώματα, αντί να τα ονομάζουμε "ανθρώπινες ανάγκες που δε θα αλλάξουν ποτέ".

Προφανώς είναι ανθρώπινα, αφού σε ανθρώπινες κοινωνίες γεννήθηκαν. Αλλά οποιαδήποτε ανθρώπινη συμπεριφορά είναι υποκείμενη σε αλλαγή. Αυτό πρεσβεύουν οι φεμινισμοί. Οι σεξιστές/σεξίστριες και φαλλοκράτες/φαλλοκράτισσες απ'την άλλη, πρεσβεύουν το "οι άντρες είναι γουρούνια, ζώα και δεν αλλάζουν".

Για κάποιο περίεργο λόγο, αυτοί οι δεύτεροι, που έχουν κολλήσει στην ουσιοκρατία και τον ντετερμινισμό, ψέγουν τις φεμινίστριες/φεμινιστές ότι "μισούν τους άντρες". Όχι αγάπες μου! Τους άντρες τους μισούν και τους υποβιβάζουν απόψεις του τύπου "οι άντρες είναι γουρούνια και δεν αλλάζουν και οι γυναίκες είναι πιο.. σοφές και ξέρουν να το υπομένουν", και όχι απόψεις του τύπου "πιστεύουμε ότι οι άντρες είναι άνθρωποι, και συνεπώς έχουν ανθρώπινη βούληση και τη δύναμη να αλλάξουν τις αρνητικές συμπεριφορές τους, ακριβώς όπως και οι γυναίκες".

vagina dialogues

Πώς είναι ο κόλπος των τρανς γυναικών; από τη δική μου προσωπική εμπειρία, μια χαρά!

Το μουνί μου χύνει, λιπαίνεται όταν καβλώνει, όταν το χαϊδεύω ή όταν ετοιμάζομαι να πηδηχτώ, και γενικά τα πάμε καλά. Θέλει λίγη φροντίδα παραπάνω από τα μη τρανς μουνιά (κολποδιαστολείς μια στο τόσο - μια στο δίμηνο, οκ δεν είναι τραγικό, αλλά και πάλι δε λέει να βάζεις ένα σκληρό πλαστικό dildo μέσα σου, ειδικά αν δεν είσαι καβλωμένη. Πάντα υπάρχει η λύση να καβλώνεις πρώτα όμως. Ή να το κάνεις μέρος του σεξουαλικού παιχνιδιού. Δεν το έχω καταφέρει, μου θυμίζει πολύ αποστειρωμένη διαδικασία ακόμα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Τί μεγάλη παρένθεση! Μάλλον είχα πολλά να πω επ'αυτού). Και ήθελε μεν λίγο καιρό για να μάθω να το, εμ, λειτουργώ (6 μήνες μετά την επέμβαση) αλλά όλα μια χαρά, έχω αφήσει όλα τα σχετικά άγχη πίσω. Στην τελική δε γίνεται τίποτα δραματικό αν δεν ανοιχτώ με τους διαστολείς, απλά πιθανόν να πονέσει η επόμενη διείσδυση. Και αν έχω μια φορά το μήνα διείσδυση δε χρειάζεται καν διαστολή.

Εν ολίγοις, αγαπάω το τεχνητό μουνί μου, και το νιώθω εντελώς μέρος του σώματός μου σε πλήρη αντίθεση με τον "φυσικό" τέως πούτσο μου (πόσο σουρεάλ είναι να γράφεις για διαφορετικά σώματα! Τί είναι ένας 'τέως πούτσος' σε άλλο context?).

Επειδή όμως η προσωπική εμπειρία δε φτάνει, βρήκα, με παρότρυνση της γυναικολόγου μου, αυτό το άρθρο:

http://www.gendercare.com/library/italiano_paper1.html

Δε γίνονται αρκετές μελέτες σε τρανς άτομα, οπότε δεν έχουμε τεράστιο δείγμα, αλλά το άρθρο παραθέτει παραδείγματα μη-τρανς γυναικών που υποβλήθηκαν σε κολποπλαστική επειδή είχαν υποπλαστικούς κόλπους. Το μόσχευμα που χρησιμοποιήθηκε στις μελέτες αυτές ήταν δερματικό. Κοινώς, πήραν δέρμα και το έπλασαν σε σχήμα κολπικής κοιλότητας σ'αυτές τις γυναίκες για να κατασκευάσουν κόλπο. Το εντυπωσιακό γεγονός είναι ότι, συν τω χρόνω, το επιθήλιο (η εξωτερική επιφάνεια δηλαδή) του κόλπου μετατράπηκε από δέρμα σε κολπικό επιθήλιο. Κοινώς, το δέρμα υπό την επίδραση των στεροϊδών ορμονών του φύλου (σ'αυτή την περίπτωση οιστρογόνων) άλλαξε χαρακτήρα και σταμάτησε να είναι δέρμα. Η ιστολογία είναι με το μέρος των "τεχνητών" μουνιών. Ζήτω;!

Μ'άρεσε η παράγραφος στο άρθρο που λέει

"Those post-operative male-to-female transsexuals who amuse themselves with the peculiar statement that they still have a penis, but that it's just turned inside-out should note that not only do they not have a penis, but they don't even have skin of the penis any more. "

Ίσως εντυπωσιοθηρικό, αλλά ίσως και για να αντισταθμίσει την εντυπωσιοθηρία που ακούγεται συνέχεια ότι τα 'τεχνητά μουνιά' και σώματα είναι υποδεέστερα με κάθε τρόπο από τα "φυσικά μουνιά" και σώματα. Και αμάν πιά με τις διακρίσεις.

Η ιστολογία της περιοχής είναι διαφορετική υπόθεση από τον οργασμό. Ο οργασμός έχει να κάνει με το πόσο διατηρούνται τα νεύρα της κλειτορίδας (που προέρχεται απ'τη βάλανο του πέους). Αλλά η ιστολογία έχει πολύ να κάνει με τη λίπανση και με τις κυτταρολογικές εξετάσεις, και με το τί μπορεί να περιμένει ο/η γυναικολόγος σου.

Παρεμπιπτόντως σ'αυτή τη μελέτη, η χλωρίδα του κόλπου μιας ομάδας τρανς γυναικών βρέθηκε να είναι σαν τη χλωρίδα προ-εμμηνορυσιακών κοριτσιών. Αυτό θα πει ότι επειδή στον κόλπο τους δεν επικρατεί ακόμα περιβάλλον με γαλακτοβάκιλλους, τα προ-εμμηνορυσιακά κορίτσια και οι τρανς γυναίκες που μελετήθηκαν, έχουν διάφορα βακτήρια στη χλωρίδα τους (τα οποία δεν έχουν οι μεγαλύτερες μη-τρανς γυναίκες, επειδή οι γαλακτοβάκιλλοι τα εμποδίζουν να ευδοκιμήσουν στον κόλπο). Είναι τρομερά μικρό δείγμα, αλλά μια απ'τις τρανς γυναίκες που μελετήθηκαν είχε γαλακτοβάκιλλους στη χλωρίδα της, και είχε περισσότερο τυπική (δηλαδή τυπική για μη-τρανς μουνί) κολπική χλωρίδα. Η δε μελέτη είναι χρήσιμη στο ότι αν ο κόλπος μιας τρανς γυναίκας έχει χλωρίδα που μοιάζει με κολπίτιδα στις μη-τρανς γυναίκες, δεν είναι απαραίτητο ότι πρέπει να υποβληθεί σε θεραπεία για κολπίτιδα, γιατί μπορεί να είναι απλά η τυπική εικόνα της χλωρίδας του κόλπου της γενικά..


Παρεμπιπτόντως no2, αν οι γυναίκες της μελέτης έπαιρναν γαλακτοβάκιλλους (είτε σε κολπικά υπόθετα είτε με την παραδοσιακή μέθοδο της πρακτικής γυναικολογίας: γιαούρτι μέσα στον κόλπο) για να εξισορροπήσουν το pH, και εν συνεχεία έπαιρναν acidophilus (βακτήριο της τυπικής κολπικής χλωρίδας που χρειάζεται σωστό pH για να ευδοκιμήσει) σε κολπικό υπόθετο από φαρμακείο, δε θα υπήρχε τέτοια απόκλιση από την τυπική κολπική μικροχλωρίδα. Με λίγα λόγια, η χλωρίδα του κόλπου μπορεί να 'επισκευαστεί', όπως και στις μετ-εμμηνοπαυσιακές γυναίκες ή στις γυναίκες με κολπίτιδα. Και επίσης, η μελέτη αυτή περιλαμβάνει όπως φαίνεται πολλές τρανς γυναίκες που δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με την υγιεινή του κόλπου τους.


Κοινώς, δεν ξέρουμε πολλά για τα τρανς μουνιά, αλλά αυτά που ξέρουμε δεν συνηγορούν στο ότι τα μη-τρανς μουνιά είναι μαγικά και απίστευτα, σε σύγκριση με τα τρανς μουνιά. Και εν ολίγοις, ναι, καλή είναι η περιέργεια που μας ωθεί να συγκρίνουμε σώματα μεταξύ τους (πώς είναι να έχεις μουνί; πώς είναι να έχεις πούτσο; πώς είναι να έχεις βυζιά; "Όταν κάθεσαι, τα χείλη σου ακουμπάνε την καρέκλα;" - είχα ρωτήσει μια φίλη στο λύκειο), αλλά η σύγκριση δεν έχει νόημα να είναι πολιτικά ή/και προσωπικά φορτισμένη ("το δικό σου είναι καλύτερο απ'το δικό μου").