ποιές ανθρώπινες ανάγκες;

Επειδή καμιά φορά ακούω ότι κάποιες ανάγκες είναι ανθρώπινες, και ίσως είναι πολύ επιθετικό να απαιτούμε την καταπίεσή τους. Για παράδειγμα αν κάποια/ος επιχειρηματολογεί: "ε δε μπορώ να βλέπω πούστηδες να φιλιούνται στο δρόμο". Γιατί να τον/την καταπιέσω να νιώθει ανοχή; Τί, θα του/της αφαιρέσω και το δικαίωμα να εκφράζεται στην τελική; Όσο θέλει θα κράζει, όποιον θέλει.
Με το οποίο συμφωνώ. Ελευθερία λόγου έχουμε. Μ'αυτό που δε συμφωνώ είναι οτι η ανάγκη του/της να κράξει είναι πιο σημαντική από την ανάγκη ενός/μιας άλλης να είναι η εαυτή της, να αυτοπραγματώνεται, να ζει όπως στο κέρατο θέλει, απ'τη στιγμή που δεν ενοχλεί. Και διαφωνώ ότι η "ενόχληση" που νιώθει ένας/μια ομοφοβικός/τρανσφοβική/ρατσίστρια/whatever προκαλείται από τη λεσβία, τον πούστη, τη γυναίκα με αναπηρία, κλπ. Προκαλείται απ'το κεφάλι των ρατσιστών, και είναι δικό τ@ς πρόβλημα, όχι δικό μας.
_________________


Με ενοχλεί που θεωρούμε ότι κάποιες συμπεριφορές είναι αδιόρθωτες, οι άντρες πάντα θα < insert description >, οι γυναίκες πάντα θα < insert description > , και τέλος.
Εννοώ, οκ, πιθανόν να είναι κάποιες συμπεριφορές στα γονίδια. Το ξέρουμε; Έχει ποτέ στην ιστορία σταματήσει η κατήχηση από πριν καν γεννηθείς, που σου λέει "υπάρχουν 2 φύλα, οι άντρακλες και οι γυναικούλες"; Όχι.

Και παρόλη την κατήχηση, πόσος κόσμος έχει αρχίσει να νιώθει άβολα σ'αυτούς τους ρόλους; Και πόσος περισσότερος κόσμος θα ένιωθε πιο άνετα να το εκφράσει, αν ήταν οι ίδιοι και το περιβάλλον τους πιο χαλαρά;

Παράδειγμα στα ροζ τηλέφωνα που δούλευα. Με έπαιρναν περίπου 50 διαφορετικοί άντρες κάθε μέρα (αυτοί που ήταν μόνιμοι πελάτες ξεχώριζαν, γιατί ζητούσαν την ίδια, και γιατί τους καταλαβαίνεις, λένε ακριβώς τα ίδια λόγια). Δούλευα εκεί 2 μήνες, 6 μέρες την εβδομάδα. Δεν υπήρχε ούτε ένας που να μη φαντασιώνεται δάχτυλο στον κώλο του, ούτε ένας που να μην το ζήτησε. Εκτός από τους 3-4 που έπαιρναν για ανθρώπινη συντροφιά και δεν ήθελαν να τους βοηθήσεις να μαλακιστούν, και τους 5-10 που ήθελαν σκληρές bdsm φαντασιώσεις στις οποίες τους πονάς ή σε πονάνε. Όσοι ήταν αρκετά ευγενικοί ώστε να συνεχίσουν να μου μιλάνε μετά το χύσιμο, τους πήγαινα την κουβέντα προς το γιατί δεν το λένε στη γκόμενα/γυναίκα τους, αφού είναι φυσικό και φυσιολογικό, και γίνεται συναινετικά. Το 100% απαντούσε ότι δεν επικοινωνούνε, ή οτι φοβούνται απόρριψη.
Οι ίδιοι τύποι σε συζητήσεις με φίλους δε θα το παραδέχονταν ποτέ, γιατί είναι ανασφαλείς για τη σεξουαλικότητά τους. Μερικοί μου ξεκαθάριζαν βιαστικά και φοβισμένα ότι δεν είναι πούστηδες.

Αυτές οι άμυνες και οι ανασφάλειες δε φαίνονται προς τα έξω. Προς τα έξω φαίνεται ένας τύπος που επιτελεί αρρενωπότητα του χειρίστου είδους. Δεν πρέπει να μπερδεύουμε, λέω εγώ τώρα, την κοινωνική πίεση που κάνει τον κόσμο υποκριτή, και τις πραγματικές του επιθυμίες (κάποιες απ'τις οποίες είμαι σίγουρη ότι δεν παραδέχονταν ούτε καν σε μια phone sex operator, παρόλη την ασφάλεια του ότι είναι γυναίκα-άρα μη απειλητική- και του ότι το τηλεφώνημα είναι ανώνυμο)

(Για την ακρίβεια, ένιωθα και νιώθω μεγάλη συμπάθεια για την καταπίεση που υφίστανται οι άνθρωποι που επιτελούν αρρενωπότητες, από κάποια είδη αρρενωπότητας. Από τους ίδιους τους εαυτούς τους ή από τους φίλους/φίλες τους. Και ακόμα μεγαλύτερη συμπάθεια, γιατί δεν κατανοούν οτι το φύλο που νιώθουν και εφράζουν δεν είναι άρρηκτα δεμένο με μάτσο, επιθετικές και αυτο-δυναστικές συμπεριφορές. Το υπέστην κι εγώ στο λύκειο, όταν αρνιόμουν να μιλήσω για τα κορίτσια ως τρόπαια (αυτή τη γάμησα, αυτή την έχει πάρει όλο το σχολείο κλπ). Ήμουν, κατά κοινή ομολογία, αδερφή, και όχι με την έννοια του ότι είμαι αγόρι που του αρέσουν αγόρια, γιατί είχα σχέση με ένα κορίτσι εκείνο τον καιρό, αλλά με την έννοια του κοινωνικού αποκλεισμού, άντε απο εκεί που αρνείσαι τους κοινούς μας κώδικες, δε σε παίζουμε. Εξίσου δε με έπαιζαν και τα κορίτσια, γιατί όσο κι αν ήθελα να ασπαστώ τους κοινούς τους κώδικες, ήταν αδύνατο απ'τη στιγμή που δεν έμοιαζα με κορίτσι. Κλείνει η παρένθεση.)

Παράδειγμα νούμερο δύο, τα σάιτ γκέι γνωριμιών: άπειροι άντρες (περίπου 1000 είναι online ανά πάσα στιγμή στην αθήνα) μπαίνουν ψάχνοντας να γαμηθούν/γαμήσουν άντρες. Πόσοι από αυτούς ΔΕΝ έχουν στο προφίλ τους κάποιο ομοφοβικό disclosure? Ελάχιστοι. Οι περισσότεροι δηλαδή γράφουν "εγώ είμαι άντρας αληθινός, όχι γιαλαντζί", "ψάχνω αληθινό άντρα, όχι θηλυπρεπή", κλπ. Ώπα ρε μεγάλε! Αφού γαμιέσαι με άντρες, τί σε βοηθάει η ανασφάλεια και η φοβικότητα; Για να μην πούμε για την επαρχία, όπου η ίδια αναλογικά μερίδα αντρών ψάχνεται για σεξ με άντρες, αλλά τα πράγματα είναι απείρως πιο κρυφά και η υπερδιόρθωση φτάνει σε σημεία "με είπες πούστη ρε; θα σε σκοτώσω". Στο Ηράκλειο Κρήτης που μεγάλωσα, δεν υπήρχαν γκέι πουθενά ανοιχτά, και οι λεσβίες που γνώρισα ήταν τόσο πολύ στη ντουλάπα που είχαν για συνθηματικό "αυτή είναι η... <παύση γεμάτη νόημα> ξαδέρφη μου" αντί για "να σου γνωρίσω τη γκόμενά μου".

Αυτό που λέω είναι ότι μας έχουν μείνει κοινωνικά αντανακλαστικά του παρελθόντος (σχετικά με το φύλο και τη σεξουαλικότητα) τα οποία είναι ενάντια στην επιβίωσή μας, είναι counter-evolutionary. Ας τα πούμε με το όνομά τους λοιπόν: απολιθώματα, αντί να τα ονομάζουμε "ανθρώπινες ανάγκες που δε θα αλλάξουν ποτέ".

Προφανώς είναι ανθρώπινα, αφού σε ανθρώπινες κοινωνίες γεννήθηκαν. Αλλά οποιαδήποτε ανθρώπινη συμπεριφορά είναι υποκείμενη σε αλλαγή. Αυτό πρεσβεύουν οι φεμινισμοί. Οι σεξιστές/σεξίστριες και φαλλοκράτες/φαλλοκράτισσες απ'την άλλη, πρεσβεύουν το "οι άντρες είναι γουρούνια, ζώα και δεν αλλάζουν".

Για κάποιο περίεργο λόγο, αυτοί οι δεύτεροι, που έχουν κολλήσει στην ουσιοκρατία και τον ντετερμινισμό, ψέγουν τις φεμινίστριες/φεμινιστές ότι "μισούν τους άντρες". Όχι αγάπες μου! Τους άντρες τους μισούν και τους υποβιβάζουν απόψεις του τύπου "οι άντρες είναι γουρούνια και δεν αλλάζουν και οι γυναίκες είναι πιο.. σοφές και ξέρουν να το υπομένουν", και όχι απόψεις του τύπου "πιστεύουμε ότι οι άντρες είναι άνθρωποι, και συνεπώς έχουν ανθρώπινη βούληση και τη δύναμη να αλλάξουν τις αρνητικές συμπεριφορές τους, ακριβώς όπως και οι γυναίκες".